1970eko hamarkadaren amaierako eta 80ko hamarkadaren hasierako Bilbok, Euskal Herriko historia hurbilaren une erabakigarriek bezalaxe, ezinbesteko testigantza grafikoa dute Imanol García Saezen (Bilbo, 1959) begiradan. Argazkilari bilbotarrak “Egin”-en hasi zuen bere ibilbidea, non 1983ra arte lan egin zuen, Alfredo Aldai eta Roberto Zarrabeitiarekin bat eginez. Ondoren “Punto y Hora de Euskal Herria”, “Zeruko Argia”, “Anaitasuna”, “Askatasuna”, “Tiempo”, “Cambio 16” eta “La Gaceta del Norte” argitalpenetan kolaboratu zuen, Kataluniako telebistan etapa berri bati ekin aurretik. Eguneroko kazetaritzatik haratago, funtsezko proiektuak sustatu zituen, hala nola “Euskadi 1977/1987” liburua, Gernika 37-87 Batzordeak argitaratua Gernikako bonbardaketaren 50. urteurrenean, Hego Euskal Herriko 20 fotokazetarirekin batera. Era berean, erabakigarria izan zen 1984ko udazkenean Euskalduna Ontziolaren itxiera geldiarazteko emandako lan-erantzunaren estaldura, batzar eta itxialdietan antolatutako 2.471 langileko plantillaren borroka. Bere kamerak poliziaren errepresio gogorra hilezkor bihurtu zuen 1984ko azaroaren 23an, poliziak instalazioak hartu zituenean benetako sua erabiliz. Egun hartan, balaz zauritutako langile bat izan zen, eta Pablo Gonzalez Larrazabal hil egin zen poliziaren jazarpen betean bihotzekoak jota. Testuinguru nahasi horri dagokio artikulu hau ilustratzen duen 1984ko azaroaren 16ko argazkia. Pintura-bidoi, barrikada eta ke-zutabe trinkoen artean, argazkien indar bisualak erretratatzen du nola langileek Deustuko zubia lubaki estrategiko bihurtzen zuten polizia ontziolara sartzea geldiarazteko, gaur egun langileen erresistentziaren eta memoria kolektiboaren sinbolo ezabaezin gisa mantentzen diren irudiak hilezkor bihurtuz.