Asperdura gero eta esperientzia bakanagoa da. Adibidez, kirioak dantzan jartzen gara seme-alabek «aspertu egiten naiz» esaten digutenean, eta edozer gauzarekin entretenitzen saiatzen gara, gehiegi gogaitu ez gaitzaten. Hala ere, are okerragoa da dimentsio itogarri horretan gu geu erortzen garenean.

«Aspertzen ari naiz» esaldiak kapritxo bat dirudi, betebeharrak eta aisialdirako aukerak ia amaigabeak diren gizarte honetan. Izan ere, badirudi ez dela onargarria “ezer egiten ez aritzea”. Gure agendak beti egon behar du jardueraz, zereginez eta konpromisoz beteta. Asperdura ez dago ondo ikusia. Izan ere, horretarako denbora gehiegi badugu, ez gara antolatuak, aplikatuak edo produktiboak, aspertzeak denbora galtzea eta ezer ez egitea baitakar. Batzuetan aspertu ere egin gaitezke aspertuta egoteaz... Zer dilema!

Asperdura frustrazioaren sinonimo da. Izan ere, asperduraz hitz egiten dugunean, nahi izatearen esperientzia frustragarri horretaz ari gara, baina ezin dugu behar bezalako jarduerarik egin. Horrela, aspertuta dagoen pertsona batek ezin ditu egokitu entretenituko duen jarduera bat sortzeko beharrezkoak diren barne-faktoreak (pentsamenduak edo sentimenduak) edo kanpo-faktoreak (ingurumena). Hala ere, frustrazioa jasaten ikasi beharra dagoen bezala, asperdurari aurre egiten ikasi behar da.

Zergatik ematen digu beldurra aspertzeak? Zer esan nahi du aspertzeak? Zergatik egon behar dugu beti lanpetuta? Gure bizitza alferrik galtzearen beldur gara ala geure buruarekin topo egiteak beldurtzen gaitu?

Hitza latinezko bi errotatik dator: ab, «gabe» esan nahi duena, eta horrere, «izua» edo «laztura» adierazten duena. Hitzez hitz, aspertzeak «ikararik gabe egotea» esan nahi du. Argi dago, orduan, asperdurak lasaitasun egoera bat dakarrela, non ez dagoen dardararazten zaituen gertaerarik.

Gure bizimodu hiperaktibo eta hiperkonektatuak intolerante bihurtu gaitu geure buruarekiko konexioaren aurrean. Jarduteko eta lan gogorrerako hezitako gizarte hori gara. Era berean, geu gara hutsarteak mugikorrarekin betetzen ditugunak, pantailekiko konexio soziala eta entretenimendua bilatuz. Gure garunek sortzetiko adikzioa dute jakinarazpenekiko, mezuaren indartzearekiko, likeekiko, feedaren azken eguneratzearekiko. Batzuetan, asperdura arintzeko eta burua argitzeko, hobe litzateke papera eta arkatza hartzea, mugikorrera eta sare sozialetara jotzea baino. Sare sozialek ez dute asperdura arintzen eta ez hori bakarrik: pertsona askoren osasun mentala larriagotzen dute. Egia da eragin hori ez dela berdina mundu osoan; batzuek ondo erabiltzen dituzte eta onura atseginak lortzen dituzte. Horrela, unibertso digital hau guztia ez dago asperdura arintzeko diseinatuta, ezta galdutako uneetan entretenimendua izateko ere. Gure mendekotasuna handitzea eta etengabeko erabilera egitea dira helburuak.

Asperdura negatiboa edo positiboa izatea ematen diogun esanahiaren araberakoa da. Zentzurik gabeko espazio huts bat izan daiteke, edo, aitzitik, atseden hartzeko eta esplorazio pertsonalerako espazio bat, gure bizitzari buruz hausnartzeko eta erabakiak hartzen laguntzeko aukera emango diguna. Asperdura geure burua hobeto ezagutzeko aukera bat da, antolatzen eta gauzak argiago ikusten laguntzen diguna. Une egokia, gure bizitza nola doan ikusteko, zer itxaropen berri ditugun eta zer egin nahi dugun ikusteko... Izan ere, noizbehinkako asperdurak onurak dituela esan dugun arren, ez da gauza bera gertatzen denboran luzatzen denean.

Ez gaude behartuta gure denbora errentagarri bihurtzera, denbora ez baita urrea, denbora bizitza baita. Eta batzuetan ezer ez egitea da geure kabuz egin dezakegun gauzarik onena. •