1977ko urtarrilaren 18an, Juan Inazio Uria (Azkoitia), Jose Antonio Altuna (Arrasate), Jose Luis Elkoro (Bergara), Inazio Iruin (Hernani) eta Iñaki Aristizabal (Oiartzun) euskal alkateak Rodolfo Martin Villa Barne ministro espainolarekin bildu ziren Madrilen. Espainiako Gobernuak, herriaren mobilizazioak eta garai hartako testuinguru politikoak presionatuta, ikurrina legeztatzea onartu zuen. Albisteak berehalako erreakzioak eragin zituen. Bizkaiko ahaldun nagusi Augusto Unzuetak dimisioa aurkeztu zuen, probintziako gobernadore zibil Jose Antonio Zarzalejosek bezala. Biek ala biek uste zuten erabakiak erabateko aldaketa zekarrela Estatuak euskal sinboloekiko zuen politikan. Ordura arte, jarrera ofiziala zurruna izan zen. Manuel Fraga Iribarnek, 1976ko Gobernazio ministroak, ikurrina ez zela eskualdeko bandera bat adierazi zuen, baizik eta «separatista». Eta gaineratu zuen: «Erakusteko baimena eman aurretik, nire hilotzaren gainetik pasatuko dira». Bilera egin eta 24 ordu eskasera, 1977ko urtarrilaren 19an, Donostiak jardunaldi historikoa bizi izan zuen. Gauerdian, Konstituzio Plaza beteta eta «ikurrina bai», «presoak kalera» eta «askatasuna» oihuen artean, ikurrina udaletxe zaharreko balkoian altxatu zuten. Arturo Delgadoren argazkiak hilezkor bihurtu zuen danborradarekin batera ikurrina berriro astindu zuten unea.