1976ko otsailaren 8an estreinatu zen ‘Taxi Driver’ filma. AEBetako zinemagintza birdefinitzeaz gain, hainbat belaunaldi markatu zituen bere begirada deserosoagatik eta plazaratu zuen galdera nagusiagatik: zer gerta daiteke norbaitek munduaren parte sentitzeari uzten dionean?
Berrogeita hamar urte geroago, oraindik ere indarrean dagoen pelikula bat da, deserosoa egiten dena eta eragin sakona duena. Martin Scorsesek zuzendu eta Robert De Niro, Jodie Foster, Albert Brooks, Harvey Keitel, Leonard Harris, Peter Boyle eta Cybill Shepherd aktoreek antzeztu zuten. Gidoia Paul Schrader zinemagilearena da.
Vietnamdik itzuli zenetik jasaten ari den insomnio kronikoari aurre egiteko, Travis Bicklek (Robert De Niro) gauetan taxi bat darama New Yorken. Egunak zinema ikusten pasatzen ditu eta kanpaina politiko batean boluntario gisa lan egiten duen Betsy (Cybill Shepherd) ilehori erakargarriarekin liluratuta bizi da gizon bakarti hau. Baina Travis benetan obsesionatzen duena da ikustea nola indarkeriak eta atsekabeak menderatzen duten hiria. Eta, egun batean, ekintzara pasatzea erabakitzen du.
Paul Schraderrek hiriari ‘metalezko hilkutxa’ baten antza hartu zion. Kontatu izan duenez, pertsonaia bere esperientzia propioan oinarritzen da: dibortziatu zenean, depresio une batean, berandu jaiki, gau osoan edan eta New Yorkeko auzorik arriskutsuenetatik gidatzeko hartu zuen ohitura.
New Yorkeko azpimundu horretan oinarritzen da Iris, Jodie Fosterren pertsonaia. Travisek, egoerak gaindituta, adingabe hau prostituzioaren atzaparretatik askatzeko eginkizuna bere gain hartuko du.
