Ez zait gustatzen nire bizitza publiko egitea, nire intimitatea ezagutzen ez dudan jendearentzat eskuragarri egotea. Politikak, ontologiak, seguru sentiarazten naute; zure bizitzaz hitz egiteko, ordea, adore gehiago behar da. Zure ego hauskorra jokoan jartzea, zaren izate txiki eta patetikoa munduratzea, ez da gizonkeriatik egin daitekeen zerbait. Gaurkoa salbuespena da.

Nire amona hil zen irailean. 5 urte nituela amak esan zidan jende zaharra hil egiten dela; egun hartatik 28 urte bete arte egon naiz gehien maite nuen pertsona nire alboan ez izateko beldurrez. 23 urte egun konkretu baten zain, neure buruari eta zen horren gero eta antz gutxiago zuen amona bati egun hori helduko ez dela sinetsarazi nahian: «ehun urte bixi arte eongo za neuaz aume, ikusikozu!». Eguna heldu zen, eta unibertsitateak, nire gurasoek, Euskotrenak, Instagrameko trad-wifek eta zeruak hor jarraitzen zuten, ezer gertatuko ez balitz bezala. “El dia de la bestia” pelikulan agertzen den gurutze erraldoi hori erori zela sentitu nuen, isilean, Anariren gauza erraldoiak jauzten direnean bezala, eta ni alboan zutik, edo.

Banekien 96 urte zituela, bizitzak aurrera egin behar zuela, whatsappak erantzun behar nituela, aurpegia alaitu eta lentejak egosten jarri behar nituela. Tristura eta produktiboa izatea ez dira bereziki bateragarriak, eta, nik bigarrena aukeratu nahi nuenez, amorruz bete nintzen. Ez nuen hitz egin nahi, ez nuen gaizki nengoela errepikatu nahi, ez nuen nahi doluminik edo besarkadarik, are gutxiago pena ematen nuela sentitzerik. Nik pistola bat nahi nuen, su jaurtigailu bat, metraileta bat. Nire bizioetan hondoratu nahi nuen, bakarrik egon, nire amonaren heriotzak justifikatu ezin zezakeen autosuntsiketa-burbuila baten sartu eta inork ez molestatzea.

Kendrick Lamarri entzun nion dena tirokatu nahi duzunean tximeletak agertzen direla. Zoritxarrez tximeletek ez dute mundua aldatzen, ez dira zure amona eta ez dute bueltan ekarriko, baina are zori txarragoz ez dizute uzten bala jaurtitzen. Denboraren injustizia aldaezina vs tximeleta bat, barruan duzun amorru bilakatutako tristura guztia vs tximeleta puta bat, eta tximeletak irabazi.

«Bardin badotzu atzeatzi, nahixa dot aurreraua geatu ze en la mierda na eta hau baino zeoze hobi merezizu, marrazten eta dana nabil buru ez juteko, autoezagutza biaje baten dan pringada neoliberal bat emoten dot», esan nizun. «Etorri Txokoaldera, tristuran alkar akonpainetie gauza haundixe da, bertan pinttau geike», esan zenidan. Ulertzen nuen arren gorroto zintudan, “mesedez egin paso nitaz” pentsatzen nuen, neure burua biktimizatu nahi dut, nire bizipen arruntak inork ez dituela ulertzen esan, lagun onen mezuei entzungor egin eta munduan bakarrik nagoela sinetsi. Patetikoa egiten zitzaidan ni baino arazo larriagoak zituen “niñata” baten laguntza onartzea; laguntzari ezetz esatea, ordea, nartzisismo onartezina da. Ondo zaudenean tximeletak gehigarri naif bat besterik ez dira, txarto zaudenean munduko gauzarik gorrotagarriena bihurtzen dira.

Txokoaldeko sukaldean entzun nituen lehenengoz “Zerua hemen” liburuko poemak, Ziharak puntu berde eta gorriz egindako landare igokariari begiratzen nion bitartean. “Pozten naiz bi hauek batera egoteaz” pentsatzen nuen, “jarri ditudan erresistentzia guztien gainetik pozten naiz ni ere hemen egotera derrigortu nautelako” aitortzen nuen barrutik.

Asteartean liburuaren aurkezpenean egon nintzen, Oihanaz, maite duen jendea bertan ikusteaz eta idatzi duenaz harro. Grazia egiten dit ni baino gazteagoa den jendea ni baino askoz azkarragoa denean, gero eta gehiagotan gertatzen zait, agian zahartzen ari naiz. Eskerrik asko zurrunbilo barruan nengoela zerua hor dagoela gogorarazteagatik, “niñata”! Espero ilea zuritzen zaigun bitartean mesedea itzultzeko aukera izatea, egunen batean rolak aldatu eta Silviok kantatutako irribarrea egiteko indarra ematen dizuna izatea, arkumeen, heriotzen, pistolen eta tximeletez betetako zeruen erdian. Joder ze lotsa ematen didan ñoño jartzeak! •